WENTSCHER JOHANN (1852–1913), dr medycyny, chirurg, pionier w transplantologii skóry.
Urodzil się 3 IV 1852 w Toruniu, w rodzinie pierwszego lekarza gminy toruńskiej, dra med. Jacoba Wentschera, Niemca wyznania mojżeszowego. Wentscher zdał maturę w gimnazjum toruńskim w 1870. Medycynę studiował na uniwersytecie w Lipsku i Würzburgu, gdzie otrzymał dyplom lekarza. Pierwsze 10 lat przepracował jako lekarz praktyk w Biskupcu Pomorskim (Bischofswerder), po czym wrócił do Torunia.
12 III 1876 na uniwersytecie w Lipsku uzyskał doktorat na podstawie dysertacji Über Aorten Anneurysma (O tętniakach aorty). Od 1882 piastował stanowisko drugiego lekarza gminy toruńskiej. Jego zaangażowanie zawodowe oraz przyciągająca osobowość sprawiły, że wkrótce zyskał duże uznanie, zarówno w środowisku lekarskim, jak i społeczności toruńskiej.
Sądząc po jego publikacjach, interesowały go w szczególności zagadnienia związane z transplantacją skóry i jej hodowlą poza organizmem. Zainspirowany pionierskimi osiągnięciami szwajcarskiego chirurga Louise’a Reverdena (1842– 1929) oraz niemieckiego chirurga Carla Thierscha (1822–1929), związanymi z leczeniem ran i owrzodzeń drogą przeszczepów płatkowych, z entuzjazmem podjął dalsze badania w Toruniu. Jego metody były podobne do tych, które stosowali wspomniani poprzednicy.
Nowością były badania histologiczne procesów mitotycznych poza organizmem człowieka, zachodzące w płatkach naskórka przygotowanego do przeszczepów. Swoje doświadczenia przedstawił w 1897 na 69. Zjeździe Niemieckiego Stowarzyszenia Przyrodników i Lekarzy w Brunszwiku. Temat pracy brzmiał Wie lange und unter welchen Umstände bleibt die Lebensfähigkeit der menschlichen Epidermiszelle auserhalb des Organismus erhalten? (Jak długo i w jakich warunkach utrzymać można żywotność komórek naskórka ludzkiego poza organizmem?). Doświadczenie to opublikował w tym samym roku w „Allgemeine Pathologie”. Wśród leczonych byli również Polacy.
Znane są jego publikacje z zakresu: ostrych zakażeń przyrannych, leczenia skrętu jelit metodą punkcji jelita oraz diagnostyki ciał obcych. Jako pierwszy zastosował w Toruniu leczenie błonicy surowicą przeciwbłoniczą wkrótce po jej wynalezieniu przez Emila Behringa w 1893.
Będąc lekarzem Szpitala Miejskiego, uznał za konieczne zakupienie aparatu rentgenowskiego. W Archiwum Państwowym Torunia do dziś zachował się rachunek wypisany na nazwisko dra Wentschera reprezentującego toruński szpital. Aparat zainstalowano w 1897. Wg instrukcji przeznaczony był do prześwietlania czaszki, tułowia i innych części ciała.
Wentscher był radcą Komisji Zdrowia (Sanitätsrat), a także aktywnym uczestnikiem w ruchu zawodowym. W 1878 zorganizował w Toruniu Niemieckie Towarzystwo Lekarskie (Deutsche Aerzte Verein). Znaczące polepszenie poziomu życia oraz narastające zainteresowanie poprawą zdrowotności pewnej części społeczności toruńskiej sprawiły, że do miasta przybywać zaczęło coraz więcej lekarzy polskiej narodowości.
Postawa przewodniczącego sprawiała, że wielu z nich należało do Niemieckiego Towarzystwa Lekarskiego. Wśród 28 jego członków, było 6 polskich lekarzy, m.in.: Szczygłowski, Stanisław Piłatowski i Leon Szuman. Po zorganizowaniu się lekarzy w Toruniu Wentscher nawiązał współpracę z Zachodniopruską Izbą Lekarską w Kwidzynie. Już w 1898 objął tam stanowisko zastępcy przewodniczącego, a od 1900 – ławnika Sądu Honorowego, od 1903 – przewodniczącego Komisji Porozumiewawczej.
W 1913, zapewne w uznaniu jego organizacyjnych osiągnięć, powołany został na stanowisko przewodniczącego Izby Lekarskiej w Lipsku. Przewlekła choroba serca sprawiła, że Wentscher zaczął podupadać na zdrowiu. Zmarł w Lipsku 24 XII 1913.
- M. Łysiak, M. Łysiak-Seichter,Toruński Słownik Biograficzny t. VI, ToMiTo, UMK, Toruń 2010