DALBOR BOLESŁAW (1881–1946), ppłk, inż. budowy maszyn, dyr. Elektrowni, Gazowni i Tramwajów w Toruniu, dyr. gazowni miejskiej w Królewskiej Hucie (obecnie Chorzów), działacz społeczny.
Urodził się 4 IV 1881 w Dzygówce w guberni podolskiej, w rodzinie Maksymiliana i Emilii z Nowaków. Uczęszczał do wyższego realnego gimn. w Brodach (z jęz. wykładowym niemieckim), gdzie w 1899 zdał egzamin dojrzałości. Studiował na Wydz. Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej i tam w marcu 1904 złożył II egzamin państwowy. Od 1 X 1903 do 31 VII1.1904 był asystentem w katedrze budowy i konstrukcji maszyn Wyższej Szkoły Przemysłowej w Krakowie, gdzie prowadził kurs wieczorowy dla ślusarzy, a podczas wakacji przez 3 miesiące. pracował przy trasie gościńca kolejowego Żywiec – Ujsoły.
Odbył jednoroczną służbę wojskową w 30 Pułku Piechotywe Lwowie. Od 1 X 1905 do 1 X 1906 pracował jako inż. konstruktor w fabryce Pierwszego Galicyjskiego Tow. Wysocki i Spółka w Borysławiu, następnie w fabryce maszyn i odlewni żelaza E. Machana we Lwowie I XI 1907 mianowany został przez Radę Miejską we Lwowie inż. Zakładu Gazowniczego prowadził dział służby zewnętrznej; rurociągi uliczne, instalacje wewnętrzne i oświetlenie ulic, , pełnił jednocześnie funkcję zastępcy dyrektora zakładu bez przerwy, do końca lipca 1914.
Odbył od 7 do 19 III 1910 specjalny kurs dla inż. gazownictwa w Chemiczno-Technicznym Instytucie w Karlsruhe, w 1913 kurs samochodowy w Klosterneuburgu. Powołany w sierpniu 1914 jako oficer rezerwy do służby wojsk. objął kier. warsztatów samochodowych na froncie serbskim, następnie włoskim, a w maju 1918 został przeniesiony do Lwowa, już w randze kpt, jako dowódca głównych warsztatów samochodowych.
W listopadzie 1918 wstąpił do ochotniczego oddziału„Sokoła-Macierzy” i brał udział w obronie Lwowa, za co odznaczony został Krzyżem Walecznych, Krzyżem Obrońców Lwowa – „Orlęta” oraz odznaką pamiątkową grupy „Sokół –Macierz”. 22 XI 1918 wstąpił do WP i objął kier. warsztatów samochodowych we Lwowie, w kwietniu 1919 został mianowany szefem grup samochodowych, a we wrześniu t.r. Naczelne Dowództwo powierzyło mu referat pługów motorowych, tj. organizowanie warsztatów w większych miastach Wschodniej Małopolski dla naprawy maszyn rolniczych. W lipcu 1921 przeszedł wraz z całym działem do oddziału likwidacji demobilu wojskowego przy Min. Przemysłu i Handlu, gdzie pracował do 31 III 1922. W randze ppłka 1 IV t. r.został na własną prośbę zdemobilizowany i powrócił na dawne stanowisko w gazowni miejskiej we Lwowie.
W Toruniu od 1922 jako ppłk rezerwy, był prezesem Pom. Związku Oficerów Rezerwy RP, skarbnikiem Zarządu Pom. Tow. Muzycznego. Ponadto zaangażowany był w wspieranie działalności Pom. Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej; był członkiem Sekcji Odczytowej Tow. Wiedzy Wojskowej w Toruniu. W Chorzowie też był zaangażowanym społecznikiem. Odznaczony był: Krzyżem Walecznych, Krzyżem Zasługi, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości. Dalbor zmarł 12 XII 1946. W małżeństwie zawartym 12 I 1911 z Marią z Knacikowskich miał córkę Zofię ur. 29 XII 1912. W Toruniu mieszkał przy ul. M. Kopernika 43/45.
- K. Przybyszewski, Toruński Słownik Biograficzny, t.7,ToMiTo, UMK Toruń 2014