BĄK Ludwik (1933–2007), ceniony pedagog, dr historii, badacz dziejów ziemi Wałeckiej, dyrektor WBP i Książnicy Miejskiej w Toruniu, społecznik.
Urodził się 6 VI 1933 w Mrowli k/Rzeszowa, syn rolnika Józefa i Bronisławy z domu Lis. Uczył się w I LO im. St. Konarskiego, gdzie zdał maturę w 1951. Studiował w latach 1951–1954 polonistykę w Wyższej Szkole Pedagogicznej we Wrocławiu. Po jej ukończeniu z nakazu pracy, obowiązującym wtedy absolwentów szkół wyższych, podjął pracę nauczyciela języka polskiego w LO im. Kazimierza Wielkiego w Wałczu, gdzie pracował do 1977.
Zaocznie w latach 1959–1961 studiował w Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu i uzyskał tytuł magistra filologii polskiej na seminarium R. Pollaka. W 1972 r., po egzaminach państwowych, uzyskał tytuł profesora szkół średnich. Był zaangażowany w bieżące życie swojej szkoły (autor monografii o jej dziejach, organizator zjazdów absolwentów szkoły), miasta (radny Powiatowej Rady Narodowej) i regionu (organizator Rajdów Szlakami Wału Pomorskiego).
Był też badaczem dziejów regionu wałeckiego, uzyskał tytuł doktora nauk historycznych w 1978 w Uniwersytecie Adama Mickiewicza na podstawie dysertacji o reformacji i kontrreformacji w XVI–XVIII w. w powiecie wałeckim. W związku z przeniesieniem żony na dyrektorkę naczelną Oddziału Wojewódzkiego (Okręgowego) NBP w Toruniu, od 1977 do śmierci mieszkał w grodzie Kopernika.
W latach 1977–1980 pracował w Urzędzie Wojewódzkim w Toruniu jako zastępca dyrektora Międzywojewódzkiego Ośrodka Doskonalenia Kadr. Od V 1980 do IX 1983 był dyrektorem Wojewodzkiej Biblioteki Publicznej i Książnicy Miejskiej w Toruniu. Od 1983 do emerytury w 1993 był polonistą w V LO w Toruniu.
Na emeryturze kontynuował swoje badania związane z Ziemią Wałecką. W rezultacie powstały książki: Dzieje szkoły średniej w Wałczu; od kolegium jezuickiego do liceum ogólnokształcącego (1665–1995), Wałcz 1998; Ziemia Wałecka w dobie reformacji i kontrreformacji w XVI–XVIII w., Piła 1999; Historia kościoła parafialnego w Wałczu, spisana na podstawie prawdziwych dokumentów i wiarygodnych autorów przez Jana Ignacego Bocheńskiego proboszcza wieleckiego w roku 1790 (tł. z języka łac. E. Jackowska), opracowanie L. Bąk, M. Hiebionek, A. Szweda, Wałcz 2002; Privilegium fundationis oppidi Wałcz sive Deutsch Krone an. 1303, opr. L. Bąk, Wałcz 2003.
Z wykształcenia polonista, pasjonował się historią, był współredaktorem i konsultantem naukowym pięciu tomów dziejów Wałcza od 1945. Publikował swoje prace m.in. w „Roczniku Koszalińskim” (Stosunki demograficzne i narodowościowe w powiecie wałeckim w dobie reformacji i kontrreformacji, nr 12/1976; Reformacja i kontrreformacja w starostwie Drahimskim, nr 15/1979). W ostatnich latach wrócił do filologii polskiej i z sentymentu dla stron rodzinnych, pracował nad Słownikiem gwary rzeszowskiej, ale pracy nie skończył.
Był cenionym i lubianym pedagogiem, odznaczonym m.in. Złotym Krzyżem Zasługi (1974) i Krzyżem Kawalerskim OOP, medalami za zasługi dla rozwoju woj. Koszalińskiego i Toruńskiego. Uchwałą Rady Miejskiej z 26 III 2002 r. został Honorowym Obywatelem m. Wałcza.
W małżeństwie z Marią z Peruckich miał syna Janusza (kardiolog). Mieszkał przy ul. Żyznej 17. Zmarł 17 VII 2007; został pochowany na Cmentarzu Komunalnym przy ul. Grudziądzkiej 192.
- Z. Jędrzyński, Toruński Słownik Biograficzny t. 7, ToMiTo, UMK, Toruń 2014