POLAKIEWICZ WŁADYSŁAW (1914–1991), lekarz medycyny, ortopeda, ordynator Oddziału Ortopedii Szpitala Miejskiego w Toruniu.
Urodził się 24 VIII 1914 w Tomsku na Syberii, w rodzinie Bolesława i Anieli. W 1920 wrócił z rodzicami do wolnej Polski – do Wilna. W młodości był aktywnym sportowcem, jako uczeń gimnazjalny brał udział w Reprezentacji Szkół Średnich Wilna w Drugich Zawodach Szermierczych Szkół Średnich Wilno–Warszawa (5 VI 1932).
W 1934 rozpoczął studia medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Stefana Batorego, a ukończył na Uniwersytetu im. Witolda W. w Kownie, gdzie 18 VIII 1943 (1944) otrzymał dyplom lekarza medycyny. W czasie okupacji pracował jako lekarz szpitala w Wilnie, a jako członek AK udzielał pomocy lekarskiej oddziałom partyzanckim.
Dyrektor Stacji Konserwacji i Przetaczania Krwi
W lutym 1945 rodzina Polakiewiczów repatriowała się z Wilna do Krakowa, następnie do Mysłowic, skąd, po krótkim okresie pracy w tamtejszym szpitalu, Polakiewicz wyjechał do Bydgoszczy. Został asystentem Oddziału Ortopedycznego Szpitala Wojskowego. Ponadto kiedy 16 VII 1948 z inicjatywy Zarządu Wojewódzkiego PCK została otwarta w Bydgoszczy przy ul. Gdańskiej 25 Stacja Konserwacji i Przetaczania Krwi, Polakiewicz został zatrudniony (16 XII t.r.) w charakterze lekarza asystenta, a następnie mianowany jej pierwszym dyrektorem.
W październiku 1958 został ordynatorem Oddziału Ortopedycznego Szpitala Miejskiego w Toruniu. Jednocześnie wiele czasu poświęcał na działalność społeczną. Przez wiele lat pełnił funkcję prezesa Oddział Toruński Polskiego Towarzystwa Lekarskiego; w 1975 zorganizował w Toruniu Zjazd Krajowy tego Towarzystwa. Był lekarzem o dużej wiedzy, solidnym i dokładnym, chętnie dzielił się swą wiedzą z współpracownikami.
Odznaczono go Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Odznaką „Zasłużonemu – Polskie Towarzystwo Lekarskie” (wyróżniony tytułem honorowym „Zasłużony Lekarz PRL”), Medalem Pamiątkowym za Szczególne Zasługi Położone dla Rozwoju Szpitala Miejskiego w Toruniu, Medalem Pamiątkowym Woj. Stacji Krwiodawstwa w Bydgoszczy, wybitym z okazji XXX-lecia Stacji. Otrzymał także m.in. Odznakę Tysiąclecia, przyznaną za działalność społeczną w obchodach Tysiąclecia Państwa Polskiego, Dyplom Honorowy Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Narodowego, przyznany za ofiarną pracę społeczną i aktywny udział w kampanii wyborczej do Rad Narodowych, dyplomy Zarządu Oddziału Wojewódzkiego PCK w Bydgoszczy, przyznane za osobisty wkład pracy w rozwój i działalność PCK na terenie woj. bydgoskiego.
W małżeństwie zawartym z Walerią z domu Roszko, córką Bazylego (ur. 21 IV 1918 w Muromie, zmarłą 3 XI 1990; pochowana na Cmentarzu Staromiejskim św. Jerzego), miał synów: Lecha (ur. w 1943) i Tomasza Marka (ur. 21 IX 1951w Bydgoszczy; dr chemii, pracownik naukowy UMK, członek Komisji Uczelnianej NSZZ „Solidarność”, wieloletni członek zarządu Klubu Wysokogórskiego w Toruniu) oraz córkę Zofię (zamężną Biczyk, aktywna działaczka Klubu Inteligencji Katolickiej w Toruniu; radna Rady Miejskiej Toruń).
Polakiewicz. zmarł 14 I 1991. Został pochowany na Cmentarzu Staromiejskim św. Jerzego w Toruniu . W Toruniu Polakiewiczowie mieszkali przy ul. Bydgoskiej 26 m. 2.
- K. Przybyszewski, Toruński Słownik Biograficzny t. VI, ToMiTo, UMK, Toruń 2010